Emoties....

Gisteren weer een uitgangsecho gehad om te kijken of ik weer hormonen mag gaan prikken voor poging 2. Helaas.... Ik heb een cyste door de hormonen en mag een week niet prikken. Volgende week weer een echo om te kijken hoe heg er dan voor staat.

 Dit voelt als verloren tijd en ik merk dat ik de hoop wat aan het verliezen ben. De ene dag ben ik wel positief nog maar de andere dag haal ik me de stomste dingen in mijn hoofd. Voorbeeld: een duivenkoppeltje was een nestje aan het maken in onze tuin. Ik dacht: zou dat een teken zijn? Vanochtend was het koppeltje weg en lag er een heel klein eitje kapot op de stoep. Toen dacht ik: nou, als dit ook een teken is zie ik het somber in. Slaat nergens op misschien maar ik denk nu eenmaal te veel.

Moederdag..

.. is altijd een beetje een rotdag. Mis ons mam altijd extra op deze dag. En hoe wrang is het dan als je er juist op deze dag, 9 dagen na IUI poging 1, achter komt dat die poging, welliswaar zoals verwacht, mislukt is....

De eerste wachtweek..

.. zit er voor de helft op. Wachten duurt lang! Ook als je niet zoveel vertrouwen hebt in de 1e poging omdat de eisprong op het moment van inseminatie al geweest was.

 Dat komt, denk ik, voornamelijk door de symptomen die je toch wel hebt door de Pregnyl. Op zich heb ik niet echt andere klachten na de eisprong maar ze zijn wel heftiger. Waar ik normaal 1 pijnlijke borst heb, zijn ze nu allebei pijnlijk. Onderhuidse puisten in mijn gezicht 😠 zijn er ook. Het enige wat anders is, is dat ik dagelijks steekjes/krampjes in mijn buik heb.

Toch probeer ik me niet gek te laten maken maar dat is afentoe toch best lastig....

1e IUI

Zo.. De eerste poging IUI is net achter de rug. Eerlijk gezegd verwacht ik er niets van. Waarom niet? Omdat ik op het moment van de inseminatie de eisprong al achter de rug had en dat wist ik. Als je al ruim 2 jaar aan het proberen bent leer je je lichaam erg goed kennen en mijn lichaam verteld me wanneer ik mijn eisprong heb en wanneer deze achter de rug is. 

Begin deze week heb ik het ziekenhuis gebeld omdat ik eea voelde èn een heel licht streepje op de ovulatietest zag verschijnen. Diezelfde dag nog een echo gehad maar moest de dag erna nog maar eens komen want ze mochten nog wel iets groter. Dag erna dus weer terug. Dit was op woensdag. Die avond mocht ik de Pregnyl spuit zetten en voor ik dat deed voelde ik al wat ovulatiepijn.

De al in het ziekenhuis gemengde Pregnyl spuit heeft me wat meer moeite gekost dan de Puregon spuiten maar na 5 minuten naar de grotere naald staren is het dan uiteindelijk toch iets na 22u gelukt. Gemeen spuitje overigens..

Die nacht en de volgende ochtend (gisteren) voelde ik heel duidelijk ovulatiepijn. En in de middag niets meer dus toen wist ik dat mijn vermoedens juist waren en ik mijn eisprong al achter de rug had. Vanochtend vroeg de wekker gezet, gedouched en mijn man geholpen om het potje te vullen. 3 kwartier later ingeleverd en een uur later weer opgehaald en toen was ik aan de beurt.

Ik gaf al aan dat ik mijn eisprong al had gehad. De gyneacoloog heeft dit bevestigd na een inwendige echo dus ik was best boos en teleurgesteld. De IUI is wel doorgegaan met 23 miljoen zwemmers en gelukkig hebben we anderhalve dag geleden nog wat plezier gemaakt samen maar omdat de eisprong al achter de rug was heb ik er een hard hoofd in.

Volgende keer dus meer op m'n strepen staan en voor nu toch een beetje hopen stiekem en afwachten.... 

Prik, prik, prik....

Inmiddels alweer een paar dagen onderweg met het prikken van Puregon. Op de 4e dag van mijn menstruatie eerst een inwendige echo gehad. Voor mijn gevoel erg ranzig en genant maar gelukkig vloeide ik niet meer zo gek veel. Er waren 4 duidelijke follikels te zien, 2 aan elke kant. Hopelijk groeien ze niet alle 4 uit tot springende eitjes want dan gaat de eerste IUI niet door. Overmorgen opnieuw een echo om te zien hoe ze het doen.

De eerste keer prikken was even een drempel over maar dat kwam vooral omdat mijn man op zijn dooie gemak alles stap voor stap aan het voorlezen was. Hij leest zo langzaam en ik zat al lang en breed klaar met de prikpen in mijn hand. Uiteindelijk heb ik mezelf zonder aarzeling geprikt 👍 Ik weet niet of ik al echte bijwerkingen heb maar denk van wel. Ik heb vaker een zeurderige hoofdpijn (welke ook wel van de spanning kan komen denk ik), ook verschijnen er ineens overal puisten 😠 en voel ik soms wel het eea in mijn buik. Ook heb ik de meest vage dromen met als hoofdthema "sex" 😂

We zullen overmorgen zien of het z'n werk doet! 

Hoe het begon....

Als je me 10 jaar geleden had verteld dat ik op mijn 33e bijna 3 jaar getrouwd zou zijn en aan het begin zou staan van een IUI traject in verband met onverklaarbare onvruchtbaarheid had ik je voor gek verklaard. Ik zou nooit gaan trouwen en kinderen wilde ik niet. 

Bijna 4 en een halfjaar geleden overleed mijn moeder plotseling en dan ga je toch anders over dingen denken. Ruim een halfjaar na haar overlijden zei ik op een pier in Portugal "Ja" op de vraag "Wil je met me trouwen?" na eerst ruim een kwartier de slappe lach gehad te hebben. Twee jaar later zat ik bij de huisarts omdat ik maar niet zwanger werd en werd ik verwezen naar het ziekenhuis.

 De eerste onderzoeken werden gestart; een maand lang kreeg ik wekelijks een inwendige echo om te kijken of er een eitje aan het rijpen was. Dit was zo en ook uit bloedonderzoek bleek dat ik netjes elke maand een eisprong had. Ook het zaad van mijn man werd gecontroleerd. Dat was van meer dan goede kwaliteit tot groot genoegen van vooral mijn man. Zijn verzoek om de uitslag van zijn zaadonderzoek uit te printen zodat hij het thuis kon inlijsten is alleen nooit gehonoreerd Knipoog

 Voorlopige uitslag: er zou niets in de weg staan om toch op de natuurlijke manier zwanger te worden dus ga nog maar een halfjaar tot een jaar zelf proberen gezien jullie leeftijd. Zo gezegd zo gedaan uiteindelijk ruim een jaar maar helaas zonder resultaat. Achteraf heb ik spijt dat ik zolang nog gewacht heb maar iets in mij wilde niet accepteren dat het niet op de "normale" manier wilde lukken. Alles was toch goed? En als het niet aan het zaad van mijn man ligt dan moet het aan mij liggen. Ik voelde me (en zo voel ik me nu nog steeds op bepaalde momenten) alsof ik faalde in het vrouw zijn. Elke maand wanneer ik ongesteld werd waren de eerste dagen vol verdriet. teleurstelling en onzekerheid: wat als het nooit zou lukken? Wat als ik mijn man nooit een kind zou kunnen geven? Hij is jonger dan ik en nu heeft hij nog tijd om bij me weg te gaan en een ander te zoeken bij wie het wel lukt. En dan nog de vragen die elke vrouw op mijn leeftijd en vooral elke getrouwde vrouw op mijn leeftijd naar haar hoofd geslingerd krijgt: wordt het niet eens tijd om aan kinderen te beginnen? Enzovoorts.. Man man, jullie moesten eens weten........

 Weer terug naar het ziekenhuis en er werd een HSG onderzoek gepland. Dit is een poliklinisch onderzoek waarbij er eerst een catheter bij mij naar binnen gebracht werd, dan blazen ze een balonnetje op in je baarmoeder (auw!!) en dan spuiten ze contrastvloeistof in en maken ze een röntgenfoto om te kijken of je eileiders en baarmoeder toegankelijk zijn en er dus geen verklevingen of andere verstoppingen zitten. Vooraf was ik ontzettend nerveus want stom als ik ben heb ik veel over dit onderzoek gelezen op internet en bijna overal waren horrorverhalen te lezen over de pijn en dichtgegroeide eileiders. De nacht vooraf heb ik dan ook amper geslapen maar na een paniekaanval en de voorgeschreven Naproxen in de ochtend ben ik toch naar het ziekenhuis gegaan waar dat onderzoek maar heel even duurde en behalve dat balonnetje heel erg mee viel. Mijn eileiders en baarmoeder waren dan ook mooi toegankelijk.

 Een week later kreeg ik de definitieve uitslag van de gyneacologe met de vraag wat we nu wilden. Want het is gebleken dat vrouwen na zo'n HSG onderzoek vermeerderd vruchtbaar zijn dus zouden we nog een paar maanden kunnen wachten maar we mochten ook kiezen voor de volgende stap. Mijn man en ik hadden het hier al over gehad en hadden al besloten niet meer te wachten. De volgende stap dus.... IUI....

 Intra-uteriene Inseminatie. Wanneer ik ongesteld wordt mag ik meteen bellen met het ziekenhuis zodat er een inwendige echo gepland kan worden op de 3e dag van mijn menstruatiecyclus (gadverdamme!). Nu zul je net zien dat ik vandaag (op een vrijdag) ongesteld ben geworden en de 3e dag dus op een zondag zou zijn.. Nu mag ik a.s. maandag naar het ziekenhuis voor die echo. Ook mag ik dan maandag beginnen met de leuke taak om me vanaf dan elke dag te injecteren in mijn buik met het middel Puregon. Dit middel zorgt ervoor dat er (hopelijk) meerdere eitjes zullen rijpen want hoe meer eitjes, hoe meer kans. De kans bestaat ook dat er teveel eitjes zouden rijpen en dan wordt de poging meteen afgebroken. Het risico op meerlingen bij IUI is vrij groot en een tweeling is nog wel te overzien maar een vierling of nog meer.. Nee, liever niet! Of en hoeveel eitjes er rijpen wordt regelmatig in de gaten gehouden met een inwendige echo. Wanneer ze zien dat de eitjes op springen staan zal ik een andere injectie (met het middel Pregnyl) krijgen om de eisprong op te wekken. Dan mag mijn man op komen draven om zijn zaad in te leveren. Zijn zaad zal dan binnen een uur bewerkt worden in het laboratorium om de kansen nog meer te vergroten en dan wordt ik ook meteen verwacht voor de inseminatie. En dan is het afwachten maar weer....

 Ik merk aan mezelf dat ik er vrij rustig onder ben tot nu toe. Na dat HSG onderzoek lijkt het alsof ik meer geaccepteerd heb dat het bij ons nu eemaal niet vanzelf gaat. Ik ben benieuwd of ik nog zo rustig ben als ik mezelf maandag voor de eerste keer mag prikken. Ook ben ik benieuwd naar wat het effect van de hormonen zal zijn. Ik heb namelijk sowieso al regelmatig op gezette momenten binnen mijn cyclus last van hormonale uitbarstingen maar goed, ik weet waar ik het voor doe. Op mijn werk krijg ik gelukkig ook alle medewerking. Het scheelt waarschijnlijk dat ik een leidinggevende heb die in een soortgelijk schuitje gezeten heeft.

Deze blog ben ik begonnen omdat ik merk dat ik wel de behoefte heb om erover te praten maar dit is niet bepaald een onderwerp wat je tijdens de koffie even op tafel gooit en ik merk dat wanneer het toevallig wel ter sprake komt, sommige mensen zich er ongemakkelijk onder voelen. Waar ik me dan weer aan irriteer want dat zijn vaak dezelfde mensen die (toen ze nog van niets wisten) vroegen of het niet eens tijd werd om aan kinderen te beginnen. Waar ik me ook zwaar aan kan irriteren zijn sommige opmerkingen/adviezen van mensen die het wél weten. Alsof op vakantie gaan helpt! Ik wordt al ruim 2 jaar niet zwanger en kom na een vakantie echt niet ineens zwanger terug (geloof me, ik heb het geprobeerd!). Of de opmerking dat wanneer ik het los zou laten, het vast wel zou lukken. Jaja! Dit valt niet los te laten.... Ook zou ik stress moeten vermijden. Goh, alsof ik dat niet weet maar hoe kun je géén stress hebben wanneer iets wat je héél graag wilt maar niet wil lukken? Ook daarom ben ik deze blog begonnen, om in plaats van deze mensen de huid vol te schelden, dit anoniem op internet te doen Tong uitstekend